Nigdy nie zapomnę wieczoru, kiedy moja własna matka wystawiła mi walizkę za drzwi i powiedziała, że ma już dość mojego bezrobocia i ciągłych kłótni. Przez wiele miesięcy tułałam się po noclegowniach, dworcach i jadłodajniach, ucząc się przeżywać dzień po dniu i nie stracić resztek godności. Dziś mam własną małą fundację, pomagam osobom w kryzysie bezdomności stanąć na nogi i po latach zdołałam spojrzeć matce w oczy bez nienawiści.