Siedziałam przy łóżku naszej rozpalonej córki, kiedy mój mąż zapinał kurtkę i mówił, że musi jechać do swojej matki, bo sama nie da rady przesunąć szafy. W tamtej chwili coś we mnie pękło, bo nagle zobaczyłam całe nasze małżeństwo takim, jakie było naprawdę. Odeszłam nie dlatego, że przestałam go kochać, tylko dlatego, że musiałam w końcu uratować siebie i pokazać córce, że miłość nie polega na byciu zawsze na drugim miejscu.