Stałam pod sceną w szkolnej sali gimnastycznej i patrzyłam na moją córkę, która wypatrywała w tłumie twarzy swojego ojca, a jego krzesło wciąż było puste. Tego dnia pojechał na imieninowy obiad do swojej matki, bo znowu uznał, że jej oczekiwania są ważniejsze niż nasze życie, i coś we mnie po prostu pękło. Opowiadam o tym, jak próbowałam ratować małżeństwo z mężczyzną, który nigdy naprawdę nie odciął emocjonalnej pępowiny, i jak dopiero terapia zmusiła nas do postawienia granic.