Stałam z walizką przy drzwiach, gotowa wyjechać do sanatorium, kiedy moja córka zadzwoniła z pretensją, że znowu nie ma komu zostawić dzieci. Przez lata byłam na każde jej skinienie, aż w końcu pękłam i powiedziałam, że też mam prawo do własnego życia. Nie spodziewałam się, że zwykłe „nie” tak mocno zaboli nas obie i wyciągnie na wierzch wszystko, o czym milczałyśmy od dawna.