Stałam w przedpokoju z reklamówką ziemniaków w ręce, kiedy mój własny syn zamiast zapytać, jak się czuję, obejrzał wilgoć przy oknie i zaczął mówić o wartości mieszkania. Przez lata oddawałam mu wszystko, co miałam, a dziś coraz częściej czuję, że w jego oczach jestem tylko starszą kobietą pilnującą lokalu do czasu spadku. Najgorsze nie było jednak to, że rzadko przychodził, tylko to, co usłyszałam przypadkiem przez uchylone drzwi.