Siedziałam przy rodzinnym stole, kiedy mój mąż upokorzył mnie przy wszystkich, a najgorsze przyszło chwilę później, gdy własny ojciec kazał mi to przeczekać i „przymknąć oko”. Przez dziesięć lat wmawiałam sobie, że wytrzymuję dla dzieci, ale tamtego dnia zrozumiałam, że uczę je tylko, że krzyk, poniżanie i strach są normalne. Odeszłam mimo lęku o pieniądze, mieszkanie i to, co powiedzą ludzie, bo pierwszy raz od dawna chciałam uratować nie małżeństwo, tylko siebie i dzieci.