Siedzę dziś sama w mieszkaniu, w którym kiedyś było głośno od śmiechu, kłótni i trzaskania drzwiami, i próbuję zrozumieć, jak to się stało, że po latach poświęceń zostałam dla własnych dzieci tylko obowiązkiem do odhaczenia. Opowiadam o tym, jak wychowałam troje dzieci sama, jak oddałam im młodość, zdrowie i każdy grosz, a teraz najczęściej rozmawiam z sąsiadką z klatki, bo oni mają swoje życia, terminy i wymówki. Najbardziej boli mnie nie samotność sama w sobie, tylko to, że miłość, którą dawałam bez końca, wraca dziś do mnie głównie przy okazji świąt, próśb o przelew i krótkich telefonów.