Jeszcze trzy lata temu spałam na dworcu Warszawa Centralna, zmarznięta i przerażona. Dziś prowadzę fundację pomagającą osobom w kryzysie bezdomności, a moja historia stała się inspiracją dla wielu. Opowiadam Wam o bólu, upokorzeniu, ale też o sile, która pozwoliła mi podnieść się i zawalczyć nie tylko o siebie, ale i o innych.
Jestem Maria z łódzkich Bałut. W Wigilię, gdy zabrakło nam jedzenia i nadziei, musiałam wybrać między wstydem a przetrwaniem mojej rodziny. Ta decyzja na zawsze odmieniła moje życie i pokazała mi, jak cienka jest granica między dumą a miłością do dzieci.
Moja historia zaczyna się w mroźną, grudniową noc, gdy wraz z dwójką dzieci zostałam bez dachu nad głową. Przeżyłam rozpacz, wstyd i bezsilność, ale też doświadczyłam niespodziewanej siły wsparcia ze strony sąsiadów z naszej ulicy Wiśniowej w Płocku. To doświadczenie przewartościowało moje życie, wystawiając na próbę dumę, uprzedzenia i pokazując, jak wielka jest moc solidarności.