Stałam w przedpokoju z ciastem w rękach, kiedy mój własny syn powiedział mi, żebym więcej nie przyjeżdżała bez zapowiedzi. Do dziś boli mnie to, że sama doprowadziłam do tej ciszy, bo nie umiałam trzymać języka za zębami i za bardzo uwierzyłam, że skoro pomogłam im pieniędzmi, to mam prawo wtrącać się w ich życie. Teraz próbuję zdecydować, czy schować dumę i przyjąć ich granice, czy walczyć o swoje, ryzykując, że całkiem stracę wnuka.