Stałam w kuchni w warszawskim mieszkaniu rodziców mojego męża, kiedy usłyszałam słowa, które rozcięły mnie na pół i już nic nie było takie samo. Próbowałam ratować małżeństwo, tłumaczyć się, milczeć i wytrzymywać kolejne upokorzenia, ale z każdym dniem coraz mocniej czułam, że w ich świecie jestem tylko intruzem z małego miasta na Podlasiu. Odeszłam dopiero wtedy, gdy zrozumiałam, że jeśli zostanę, mój syn nauczy się, że jego matkę można bezkarnie poniżać.