Do dziś pamiętam moment, kiedy mój zięć stanął w kuchni mojego mieszkania i powiedział, że powinnam przepisać je na nich, skoro i tak „już swoje przeżyłam”. Przez długi czas milczałam, gotowałam, sprzątałam i udawałam, że nie widzę, jak moja córka gaśnie obok człowieka, który zabierał jej głos kawałek po kawałku. Kiedy w końcu postawiłam granicę, wszystko pękło naraz — i może właśnie wtedy pierwszy raz od lat uratowałam nie tylko siebie, ale też ją.