Stałam w ciemnym przedpokoju z dziećmi, kiedy mój mąż walił pięścią w drzwi łazienki i krzyczał, że ze mną skończy. Wtedy wzięłam syna i córkę, spakowałam byle co i uciekłam, choć własna matka i najlepsza przyjaciółka mówiły mi potem, żebym wróciła dla dobra dzieci. Dziś buduję życie od zera, bez oszczędności i bez wsparcia tych, po których najbardziej się tego spodziewałam, ale wiem jedno — do niego już nie wrócę.