W środku nocy uciekam z dziećmi z domu pełnego przemocy. Na zimnej klatce schodowej, odrzucona przez przyjaciółkę, walczę z rozpaczą i pragnieniem przetrwania. Czy w tym mieście ktoś jeszcze poda nam rękę?
Mam na imię Lucyna. Od lat mieszkam sama w niewielkim mieszkaniu na warszawskim Ursynowie, czekając na telefon od dzieci, które coraz rzadziej się odzywają. Czy można pogodzić się z samotnością, gdy serce wciąż tęskni za rodziną?
Mam na imię Agata i od lat żyję sama w Warszawie, otoczona ciszą czterech ścian. Moje dorosłe dzieci coraz rzadziej dzwonią lub odwiedzają, a ich głosy brzmią bardziej jak obowiązek niż miłość. W tej historii dzielę się bólem samotności i pytaniem, czy matczyna miłość zawsze wraca do nas tak samo silna.