Stałam nad starą studnią na podwórku naszego domu na wsi, kiedy spod mokrej ziemi wysunęła się zardzewiała skrzynka, a wraz z nią prawda, o której przez lata nikt nie miał odwagi mówić. Myślałam, że po śmierci męża najgorsze już za mną, ale listy i biżuteria z czasu wojny podzieliły moje dorosłe dzieci i kazały mi jeszcze raz spojrzeć na własną rodzinę. Dziś wiem, że czasem najbardziej boli nie to, co zostało ukryte, tylko to, kto chce na tym zarobić i kto nie umie unieść pamięci.