Siedziałam naprzeciwko mojej najlepszej przyjaciółki i miałam wrażenie, że już mnie nie poznaje, bo całe jej życie nagle zamknęło się w pieluchach, drzemkach i lęku o dziecko. Bolało mnie to bardziej, niż chciałam przyznać, a jeszcze bardziej bolało mnie poczucie winy, że w ogóle jestem o to zazdrosna. Dopiero kiedy obie powiedziałyśmy na głos rzeczy, których bałyśmy się od miesięcy, zrozumiałam, że żadna z nas tak naprawdę nie chciała tej straty.