Pamiętam ten wieczór tak wyraźnie, jakby wydarzył się wczoraj — krzyk, trzask talerza i ten moment, kiedy zrozumiałam, że jeśli nie wyjdę teraz, to już nigdy nie znajdę w sobie siły. Przez lata tłumaczyłam męża, wstydziłam się i udawałam przed ludźmi, że wszystko jest w porządku, choć w domu żyłam w ciągłym strachu. Dopiero pomoc sąsiadki, wsparcie syna i terapia nauczyły mnie, że nie jestem winna temu, co mnie spotkało, i że jeszcze mogę zacząć od nowa.