Do dziś mam przed oczami ten stół, rosół stygnący w talerzach i minę mojej córki, kiedy usłyszała, że jako dziewczynka ma być tylko grzeczna i pomocna. Nie wytrzymałam, gdy teściowa po raz kolejny wyniosła wnuka pod niebo, a osiągnięcia wnuczki zbyła wzruszeniem ramion. Do dziś zadaję sobie pytanie, czy zrobiłam dobrze, wywołując tę awanturę, ale wiem jedno — wtedy stanęłam po stronie własnego dziecka.