Stałam w przedpokoju z paragonem w dłoni i pierwszy raz poczułam, że w swoim własnym małżeństwie jestem jak petentka. Przez lata tłumaczyłam dzieciom, że teraz nie możemy, że trzeba oszczędzać, że tata tak uważa, aż sama przestałam wiedzieć, gdzie kończy się rozsądek, a zaczyna upokorzenie. Kiedy w końcu zażądałam dostępu do wspólnych pieniędzy i postawiłam ultimatum, okazało się, że nie walczę już tylko o rachunki, ale o godność.