Siedziałem przy stole i patrzyłem, jak kameralna kolacja w naszym mieszkaniu zamienia się w koszmar przez jednego człowieka, którego nikt się nie spodziewał. W pierwszej chwili próbowałem to łagodzić, bo nie chciałem awantury, ale napięcie rosło z minuty na minutę i czułem, że zaraz coś pęknie. Kiedy moja żona w końcu kazała mu wyjść, zrozumiałem, że czasem największym szacunkiem dla gości jest obrona własnego domu.