„Nie jestem twoją opiekunką, jestem twoją matką” – Wyznanie jednej babci z Warszawy
Jestem Zofia, mam 68 lat i czuję się niewidzialna w swojej rodzinie. Moja synowa, Marta, traktuje mnie jak darmową opiekunkę do wnuków, nie pytając nigdy, jak się czuję i czego potrzebuję. Ta opowieść to mój krzyk o zrozumienie, szacunek i prawo do własnego życia.