Stałam w kuchni i patrzyłam, jak mój teść po raz kolejny otwiera naszą lodówkę, jakby miał do tego święte prawo, a we mnie coś po prostu pękło. Mój mąż latami powtarzał tylko, że „on taki już jest”, więc to ja musiałam powiedzieć na głos to, czego wszyscy bali się ruszyć. Przez kilka tygodni byłam w tej rodzinie tą najgorszą, ale dopiero wtedy zaczęliśmy żyć jak normalni ludzie.