Zaczynam od chwili, gdy musiałam ratować syna przed rozjuszonym Borysem po tym, jak trzeci raz z rzędu zapomniał go nakarmić. Ten marcowy poranek rozgrzał nie tylko powietrze w kuchni, ale i naszą frustrację, bo gniew psa wywołał kłótnię tak dużą, że przez tydzień nie odezwałam się do męża. To właśnie przez Borysa byliśmy zmuszeni po raz pierwszy rozmawiać jak ludzie i spróbować posklejać to, co pękało od miesięcy, choć wszystko bolało bardziej niż przypuszczałam.