Wpuściłam do swojego mieszkania byłą synową i wnuczkę, kiedy nie miały już dokąd pójść, i byłam pewna, że robię to, co trzeba. Nie spodziewałam się, że mój własny syn stanie przede mną z oczami pełnymi żalu i powie, że wybrałam nie jego. Do dziś noszę w sobie tamten wieczór i pytanie, czy pomagając dziecku, nie złamałam czegoś, czego już nie da się naprawić.