Pamiętam moment, kiedy usłyszałam, że mam się wynieść z własnego pokoju, bo dziecko potrzebuje przestrzeni bardziej niż ja. Zostałam sama z walizkami, kredytem zaufania, którego nikt mi już nie chciał spłacić, i wynajętym kątem w starym mieszkaniu, na które ledwo mnie stać. Do dziś boli mnie nie sam wyjazd, tylko to, jak łatwo najbliżsi uznali, że moje życie można po prostu przesunąć pod ścianę.