Mam na imię Iwona. Kiedy lekarz spojrzał mi prosto w oczy i powiedział, że jeśli urodzę całą trójkę dzieci, prawdopodobnie nie przeżyję, poczułam, jak ziemia osuwa mi się spod nóg. Ale matczyne serce rządzi się własnymi prawami – nie umiałam zrezygnować z żadnego ze swoich dzieci, choć wiedziałam, z jakim ryzykiem się to wiąże.
Zabieram Was do chwili, w której świat mi się zawalił — na oddziale noworodków dowiedziałam się, że moi ukochani synkowie, bliźniacy Olek i Michał, mają wadę serca. Próbowałam być silna, choć walczyłam z poczuciem winy, strachem i beznadzieją, a zarazem codziennie wybuchały stare rodzinne konflikty i nowe pytania o sens walki. Moja opowieść to nieustanna walka o życie dzieci, nadzieja wbrew statystykom i pytanie: czy miłość matki wystarczy, by pokonać przeznaczenie?
Zawsze byłam niezależna i zdecydowałam się na samotne macierzyństwo w wieku 36 lat. Narodziny moich bliźniaków miały być spełnieniem marzeń, ale szybko pojawił się cień, który rzucił się na naszą radość. Tajemnicza postać i rodzinne sekrety zmusiły mnie do konfrontacji z przeszłością i samą sobą.
Nazywam się Leokadia, ale wszyscy mówią na mnie Lejla. Narodziny moich bliźniaków, Amelii i Dawida, wywołały burzę w naszej rodzinie, bo ich różny kolor skóry obnażył dawno skrywane tajemnice i uprzedzenia. To opowieść o bólu, rozdarciu, ale też o sile miłości i odwadze w obliczu prawdy.
Od zawsze wierzyłam, że miłość przetrwa wszystko, ale dziś patrzę na mojego męża i nie poznaję człowieka, którego kiedyś kochałam. Nasze życie z bliźniakami miało być szczęśliwe, a stało się polem bitwy o szacunek i zrozumienie. Czy można uratować rodzinę, gdy ktoś trzeci nieustannie podsyca konflikty?