Stałam w kuchni z rozciętą wargą, a mój mąż patrzył na mnie tak, jakby to wszystko było moją winą. Kiedy moja matka kazała mi milczeć i „wytrzymać dla dobra rodziny”, poczułam, że jeśli teraz nie ucieknę, już nigdy się nie podniosę. Odeszłam sama, do innego miasta, i do dziś żyję z bólem po tej decyzji, choć wiem, że wtedy walczyłam o przetrwanie.