Do dziś pamiętam ślady błota na kafelkach i trzęsące się ciało Frani, gdy pierwszy raz wyciągałam drzazgi z jej łapy. Samotność po rozwodzie przyciskała mnie do ziemi, wykluczenie z rodziny bolało mocniej niż skręcenie stawu. Gdyby nie ta mała, potrącona przy bloku kundelka, pewnie nie odważyłabym się przeżyć jeszcze raz — i nie rozmawiałabym dziś z własną córką.