Siedziałam z telefonem w dłoni i czułam, jak zalewa mnie gorąco, kiedy własna matka zażądała ode mnie pieniędzy na wyjazd dla syna mojego brata, jednocześnie dając mi jasno do zrozumienia, że moje dziecko nie jest tam mile widziane. Odmówiłam, bo nie umiałam już dłużej udawać, że nie widzę jawnego faworyzowania i krzywdy, która od lat spotykała mojego syna. Ta jedna rozmowa rozwaliła naszą rodzinę do końca i do dziś nie wiem, jak można tak bez mrugnięcia okiem dzielić wnuki na lepsze i gorsze.