Nigdy nie myślałam, że poranny spacer po śmieci zakończy się interwencją policji i krwią na klatce. To był moment, kiedy los zmusił mnie do zajęcia się psem, którego ledwo znałam, mimo że w sobie nie miałam już siły ani dla siebie, ani dla obcych. Moją codziennością były już wtedy zimne, puste wieczory po rozwodzie – nie byłam gotowa na miłość, a już w ogóle nie ze strony kundla.
Nigdy nie przypuszczałam, że właśnie bezdomny mieszaniec, znaleziony pod śmietnikiem na warszawskim Ursynowie, wpłynie na każdy aspekt mojego życia. Majkel pojawił się w najgorszym okresie mojego wypalenia zawodowego – byłam na skraju załamania, zobojętniała na świat i ludzi. Ale to on zmusił mnie do ruchu, pomógł mi naprawić relację z matką, a jego choroba pokazała, że jeszcze potrafię czuć strach i nadzieję jednocześnie.
Wszystko zmieniło się pewnego wieczoru, gdy zobaczyłam krew na łapach Nerona pod moimi drzwiami w bramie na Pradze. Byłam po rozwodzie, nie wierzyłam już w ludzi, a pies wydawał się tylko kolejnym problemem. Dziś wiem, że to właśnie przez tego brudnego kundla podjęłam decyzje, które nieodwracalnie odmieniły moje życie.
Nawet nie pamiętam, kiedy po raz ostatni oddychałam bez lęku. To właśnie wtedy, gdy na klatce schodowej znalazłam Felka, poczułam, że nie jestem już sama. To on zmusił mnie do postawienia pierwszego kroku w stronę wolności, choć bałam się bardziej niż kiedykolwiek.