Całe życie poświęciłam wychowaniu mojego syna Michała. Kiedy zaprosiłam do domu jego byłą żonę, nie sądziłam, że ta decyzja wywoła taki chaos w naszej rodzinie. Teraz pytam siebie – czy można naprawdę stracić własne dziecko, robiąc coś z serca?
Pewnej zimowej nocy znalazłam brudnego kundla, którego jęk przebił ciszę mojego pustego mieszkania. Nie ufałam już ludziom, ale ten pies zmusił mnie do podjęcia decyzji, których sama bym nigdy nie podjęła. Dzięki niemu na nowo nauczyłam się odróżniać strach od nadziei.
Kiedy pierwszy raz zobaczyłam Kajtka, jego brudny pysk łasił się do mojej dłoni, a ja, świeżo po rozwodzie, zamykałam za sobą drzwi mieszkania na warszawskim Ursynowie. On nie był moim wyborem, tylko przypadkiem — ale to on sprawił, że musiałam zmienić pracę, naprawić relację z sąsiadką i, co najważniejsze, wyznać sobie, że nie potrafię już żyć na pół gwizdka. To nie historia o cudach, tylko o zwykłej codzienności, która jednak nabiera innego smaku, gdy w powietrzu czuć mokrą sierść i stare kalosze.
Zaczęło się od krwi na śniegu i mojego wrzasku, kiedy Maks wyciągnął się pod ruchliwą ulicą, a ja nie byłam pewna, czy przeżyje. Przez długi czas po rozwodzie nie wierzyłam, że cokolwiek może się zmienić w moim życiu na lepsze. Ten kundel nie tylko zmusił mnie do działania, ale i rozbił skorupę mojej samotności – choć nie wszystko skończyło się tak, jak bym chciała.