Opowiadam moją historię, bo wiem, że nie jestem jedyna, choć czasami tak się czuję. Czuję na sobie wzrok sąsiadów, szepczących po kątach, ale codziennie rano próbuję podnieść głowę i dla mojego synka być silna. Chcę, żebyście wiedzieli, jak bardzo potrafi zranić ktoś, komu oddało się całe serce – i jak mimo to można jeszcze odnaleźć nadzieję.